| |
|
|
|
|
Obrona własna przepisy prawne
Każdego, kto znalazł się w sytuacji kiedy podstawowym pytaniem jakie nasuwa się w pierwszej chwili na myśl jest nie to; czy podjąć walkę i próbować odeprzeć atak (często z przeciwnikiem lub przeciwnikami uzbrojonymi nie tylko w gołe pięści) lecz to; jak najszybciej uciec, oddalić się z miejsca zagrożenia, nie trzeba chyba przekonywać, że faktycznie najlepszą formą obrony jest... ucieczka. TAK, jeżeli istnieje jakakolwiek forma uniknięcia walki (wręcz oddalenie się) - należy jej użyć. Walka wręcz to ostatnia rzecz z jakiej powinno się korzystać. Prawdę mówiąc, wiele systemów sztuk walk nie przygotowuje adepta do "walki ulicznej". To są zupełnie inne warunki, inne sposoby ataku i obrony. W realnej walce liczą się nie tyle umiejętności techniczne co psychiczne - ten kto zachowa zimną krew i jest wytrzymały psychicznie (czyli w pierwszej kolejności wygra z samym sobą) ma większe szanse na wyjście cało z opresji. Dlatego też trudno jest kogoś przygotować do takiego starcia - po prostu nie wiadomo jak dana osoba zachowa się pod wpływem często bardzo silnego stresu. Może ona znać całą gamę technik, ale gdy stanie oko w oko z przeciwnikiem uzbrojonym np w nóż, nie będzie w stanie się nawet poruszyć.
Obrona konieczna (KK art. 25)
Nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem. W razie przekroczenia granic obrony koniecznej, w szczególności gdy sprawca zastosował sposób obrony niewspółmierny do niebezpieczeństwa zamachu, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.
Nie podlega karze, kto przekracza granice obrony koniecznej pod wpływem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami zamachu. Osoba, która w obronie koniecznej odpiera zamach na jakiekolwiek cudze dobro chronione prawem, chroniąc bezpieczeństwo lub porządek publiczny, korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. Przepisu powyższego nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy zamachu skierowany przeciwko osobie odpierającej zamach godzi wyłącznie w cześć lub godność tej osoby.
Prawo do obrony koniecznej jest fundamentalnym prawem człowieka. Instytucja ta funkcjonuje w niezmienionym kształcie od poprzednio obowiązującego kodeksu karnego z 1969 r.
Istotą prawa do obrony koniecznej jest odparcie bezpośredniego, bezprawnego zamachu na jakiekolwiek dobro chronione prawem. Tym zamachem może być każdy czyn człowieka, także nieświadomy, który zmienia, bądź potencjalnie zagraża istniejącemu stanowi.
Przekroczenie granic obrony koniecznej
W sytuacji przekroczenia granic obrony koniecznej istotnym czynnikiem są okoliczności popełnienia czynu. Jeżeli przekroczenie granic obrony koniecznej było wynikiem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami zamachu to sąd odstępuje od wymierzenia kary obligatoryjnie. O takiej sytuacji możemy mówić gdy strach i wzburzenie biorą górę nad intelektem napadniętego. Jako, że tego typu okoliczności niemal zawsze towarzyszą napadniętemu, ostateczna ocena zdarzenia należy do sądu orzekającego.
Każdy przypadek oceniany jest indywidualnie. Sąd wydając wyrok w takiej sprawie szczegółowo analizuje konkretne zdarzenie, jego przebieg, stopień zagrożenia, intensywność, okoliczności zdarzenia itp.
|
|
|
|
|
|
